แม้ว่า การหยุดเดินรถไฟทั่วประเทศ จะทำความเดือดร้อนให้ประชาชนจำนวนมาก แต่ก็เข้าใจว่า ถ้าสหภาพแรงงานรัฐวิสาหกิจ การรถไฟแห่งประเทศไทย ไม่ตัดสินใจทำเช่นนี้ คงไม่มีใครได้ยินเสียงท้วงติง เรียกร้องของพวกเขา ในเรื่อง การแปรรูป การรถไฟแห่งประเทศไทย
       
       คณะรัฐมนตรีมีมติเมื่อวันที่ 3 มิถุนายนที่ผ่านมา เห็นชอบ แผนปรับปรุงโครงสร้างการบริหารจัดการเพื่อฟื้นฟูฐานะการเงิน ของการรถไฟแห่งประเทศไทย ซึ่งมีสาระสำคัญคือ จะจัดตั้งบริษัทลูก 2 บริษัทคือ บริษัทเดินรถ และบริษัทที่จะเข้ามาดูแลสินทรัพย์ คือ ที่ดินที่การรถไฟฯ มีอยู่ทั่วประเทศ หลายๆแห่ง เป็นที่ดินทำเลทอง มีมูลค่านับหมื่นๆล้านบาท ทั้งสองบริษัทลูกนี้ การรถไฟฯจะถือหุ้น 100%
       
       การตั้งบริษัทลูก 2 แห่งนี้ขึ้นมา โดยเนื้อหาแล้วก็คือ การแปรรูป เพราะงานหลักของการรถไฟฯก็คือ การเดินรถ ส่วนสินทรัพย์ นอกจากที่ดินแล้ว คือ หัวรถจักร ตู้รถไฟ ระบบอาณัติสัญญาณ อุปกรณ์ซ่อมบำรุงต่างๆ การแยก 2 ส่วนนี้ออกไป ก็เหมือนเอาเส้นเลือดและหัวใจออกไป การรถไฟฯ จะเหลือแต่ร่าง คือเป็นเจ้าของรางรถไฟ ที่มีแต่ภาระการลงทุนสร้างใหม่ และปรับปรุง โดยได้รับเงินอุดหนุนจากรัฐบาล และมีรายได้จากการไปถือหุ้นในบริษัทลูกทั้ง 2 แห่งนี้ ถ้า มีกำไร
       
       กว่า 100 ปีของ การเดินรถไฟในประเทศไทย มีแต่ความเสื่อมล้าหลังลงไปทุกวันๆ รถไฟไทย คือ ตัวแทนของความล้าสมัย สวนทางกับในต่างประเทศ อย่างยุโรป จีน หรือญี่ปุ่น ซึ่งมีการพัฒนารถไฟ จนได้รับความนิยม ก้าวขึ้นมาเป็นคู่แข่งของสายการบิน
       
       สาเหตุของความล้าหลัง ประการสำคัญคือ นโยบายของรัฐบาลทุกยุคทุกสมัย ที่เอื้อให้กับการสร้างถนน การส่งเสริมอุตสาหกรรมรถยนต์ แต่ไม่เหลียวแลการขนส่งระบบราง
       
       สาเหตุประการต่อมา ที่สำคัญไม่แพ้กันคือ การรถไฟฯเป็นขุมทรัพย์ ที่ผู้มีอำนาจ ทั้งจากภายนอกคือ นักการเมือง ข้าราชการที่กำกับดูแล และภายในคือ ผู้บริหารที่ขึ้นมาเป็นใหญ่ในยุคต่างๆ แสวงหาประโยชน์ เพราะไม่มีใครใส่ใจกับความเป็นไป ในรัฐวิสาหกิจเก่าแก่แห่งนี้อยู่แล้ว
       
       การรถไฟฯ มีหนี้สินประมาณ 70,000 ล้านบาท เมื่อเทียบกับที่ดินทำเลทองที่มีอยู่แล้ว หากผู้มีหน้าที่รับผิดชอบ มีความตั้งใจจริง มีเจตนาบริสุทธิ์ การพัฒนาที่ดินเหล่านี้ให้เกิดมูลค่าเพิ่ม ไม่ใช่ทำสัญญาเก็บค่าเช่าถูกๆ แลกกับเงินใต้โต๊ะ ย่อมสามารถล้างหนี้ได้ภายใน 10 ปี
       
       ความจริงแล้ว การตั้งบริษัทลูก 2 บริษัทนี้ขึ้นมา ถือเป็นแนวทางที่ถูกต้อง ในการเริ่มต้นฟื้นฟู พัฒนาการขนส่งระบบราง แต่ มันไม่มีหลักประกันใดๆเลยว่า พอขึ้นต้นเป็นลำไม้ไผ่แล้ว เมื่อเหลาไปๆแล้ว จะไม่กลายเป็นบ้องกัญชา แม้ผู้ว่า การรถไฟ จะยืนยันว่า บริษัทลูกทั้ง 2 แห่งนี้ การรถไฟฯจะถือหุ้น 100 % ไม่มีเอกชนถือหุ้น แต่การเอื้อให้เอกชนเข้ามาหาประโยชน์ ไม่จำเป็นต้องให้เข้ามาถือหุ้นก็ได้ มีรูปแบบอื่นเยอะแยะเช่น การจ้างบริหาร การเปิดประมูลให้เข้ามาพัฒนาที่ดิน หรือให้เช่าในราคาถูกๆ เป็นต้น
       
       มันอาจจะเป็นการมองโลกในแง่ร้ายไปสักหน่อย แต่พฤติกรรมที่ผ่านๆมาของนักการเมือง มันเป็นเช่นนั้นจริงๆ มิเช่นนั้นแล้ว รถไฟไทยซึ่งเกิดขึ้นด้วยวิสัยทัศน์ที่ล้ำหน้าของ รัชกาลที่ 5 คงไม่ตกอยู่ในสภาพอย่างทุกวันนี้
       
       ดังนั้น การท้วงติงของสหภาพฯ แม้จะรุนแรงไปหน่อยด้วยการหยุดงาน จึงเป็นสิ่งที่รัฐบาลต้องรับฟัง และต้องมีการชี้แจงกับพนักงานและประชาชน ให้ทุกคนมีส่วนร่วมในกิจการอันเป็นสมบัติของชาติชิ้นนี้

โดย ผู้จัดการ 360° รายสัปดาห์