ที่แม้จุดเริ่มต้นของการทำ กิจกรรมเพื่อสังคมอาจเป็นเพียงอีเวนต์มาร์เก็ตติ้ง เพื่อให้สังคมรับรู้ว่าสินค้าภายใต้แบรนด์โรซ่าทุกชนิด มีความตระหนักในเรื่องสิ่งแวดล้อม และสังคมชุมชนอยู่บ้าง

แต่เมื่อ "สุวิทย์" มีโอกาสเจอกับ "อาจารย์สง่า ดามาพงศ์" นักวิชาการด้านโภชนาการ กรมอนามัย กระทรวงสาธารณสุข ที่เล่าผ่านให้ "สุวิทย์" ฟังว่า...เด็กสมัยนี้ไม่กินผัก กินแต่น้ำอัดลม และขนมกรุบกรอบ

"ทั้งที่จริงแล้ว ตามหลักโภชนาการ เด็กจะต้องกินผักอย่างน้อยมื้อละ 4 ช้อนโต๊ะ และถึงแม้ภาครัฐจะพยายามเข้าไปส่งเสริมเรื่องโภชนาการในโรงเรียน เพื่อให้เด็กนักเรียนรับรู้ถึงประโยชน์ของการกินผัก แต่อย่างว่า ความสนใจเรื่องนี้มีข้อจำกัด ทั้งพ่อ แม่ ผู้ปกครอง หรือแม้แต่ครู ยังให้ความสนใจค่อนข้างน้อย"

"สุวิทย์" ยอมรับว่า แรกเมื่อรับฟังสิ่งที่ "อาจารย์สง่า" พูด เขานำไปขบคิด และอยากขยายผล เพราะหนึ่งใน 4 ของโรงงานที่ผลิตสินค้าภายใต้แบรนด์โรซ่าและไฮคิวอยู่ในพื้นที่ของจังหวัด หนองคายและอุดรธานีเขาจึงอยากรณรงค์ให้นักเรียนที่อยู่ในพื้นที่เหล่านี้ ทราบถึงคุณประโยชนฺ์ของโภชนาการที่ดีเพียงแต่ด้วยข้อจำกัดของโรงงานทั้ง 2 แห่งมีพนักงานค่อนข้างน้อย เพราะส่วนใหญ่ใช้แรงงานจากคนในพื้นที่ ซึ่งว่างเว้นจากการทำนา, ปลูกข้าวโพด และหันมาปลูกมะเขือเทศเพียง 3 เดือนเท่านั้นเอง

"สุวิทย์" จึงอยากเริ่มต้นที่โรงเรียนก่อนด้วยการรณรงค์ให้เด็กนักเรียนกินผักอย่างน้อยมื้อละ 4 ช้อนโต๊ะ
"ตอน นั้นไม่กล้าใช้คำว่าซีเอสอาร์ มองว่าเป็นอีเวนต์มาร์เก็ตติ้งมากกว่า เพราะเราวางทาร์เก็ตที่จะเข้าไปรณรงค์ให้นักเรียนกินผักมื้อละ 4 ช้อนโต๊ะเท่านั้น และเราทำแบบวันเวย์ รณรงค์เสร็จแล้วก็จบ"

"จากนั้น พอเราทำผ่านมา 2-3 ปี ก็พอมองเห็นปัญหา โดยเฉพาะเรื่องสุขอนามัย และโภชนาการในโรงเรียน ผม คุยกับอาจารย์สง่าว่าเราอยากทำนะ แต่จะไม่ทำแบบไฟไหม้ฟาง แต่ผมก็รู้ข้อจำกัดของสาธารณสุขจังหวัด โรงเรียน และครู เพราะเขาไม่มีเวลา"

ที่สุด "สุวิทย์" จึงทำโปรเจ็กต์ใหม่ขึ้นมา เรียกว่าโครงการประกวดแผนส่งเสริมโภชนาการอย่างยั่งยืนในโรงเรียน โดยเริ่มคิดจากตัวเองก่อนว่าเราอยากให้ทุนโรงเรียน โดยให้แต่ละโรงเรียนเขียนโปรเจ็กต์ขึ้นมาว่าโรงเรียนมีแผนงานอะไรในการ รณรงค์การทำโภชนาการในโรงเรียนโดยยึดคอนเซ็ปต์เดิม คือกินผักมื้อละ 4 ช้อนโต๊ะ

"ปีแรกมีโรงเรียนเข้าร่วมประมาณ 20 โรงเรียน โดยให้เขาประกวดกัน ส่งแผนงานมาให้เรา และเราให้ทุนไป โรงเรียนละ 1-2 หมื่นบาท โดยเอานักวิชาการจากกรมอนามัยมาดูเลยว่าโรงเรียนไหนทำโครงการแล้วเวิร์ก จนพฤติกรรมเด็กนักเรียนหันมาสนใจกินผักมากขึ้น เราทำอย่างนี้ประมาณ 2 ปี"

"ประสบผลสำเร็จบ้าง ไม่ประสบผลสำเร็จบ้าง แต่ไม่ได้คิดอะไร เพราะถือว่าสิ่งที่เราทำไม่ได้หวังประโยชน์อะไร แต่เมื่อมานั่งหาคำตอบว่าทำไมถึงไม่ประสบความสำเร็จ จึงพบว่าครูส่วนใหญ่มีภาระเยอะ บางโรงเรียนมีครู 3-4 คน ต่อเด็ก 100 คน และครูบางคนต้องสอนหลายห้องเรียน เราจึงเริ่มมองเห็นปัญหา"

"ผมกลับมานั่งทบทวนอีกครั้งว่าจะทำอย่างไรถึงจะเกิดความร่วมมือทุกภาคส่วน และเกิดความยั่งยืนในอนาคต จนกระทั่งมีโอกาสพูดคุยกับอาจารย์สง่า และเจ้าหน้าที่สาธารณสุขจังหวัด รวมถึงครูอีกหลายคน จนพบคำตอบว่า กรมอนามัยเขามีโครงการโรงเรียนส่งเสริมสุขภาพ ที่ได้ไอเดียมาจากประเทศสิงคโปร์"

"มีการแบ่งระดับเงิน-ทอง และเพชร โรงเรียนส่งเสริมสุขภาพระดับเงิน-ทองมีเยอะแล้ว แต่ระดับเพชรมีอยู่น้อย ผมจึงมานั่งคิดว่า เราน่าจะทำโครงการโรงเรียนส่งเสริมสุขภาพระดับเพชร ที่ประกอบด้วยมาตรฐาน 3 ด้าน ได้แก่ หนึ่ง ด้านการดำเนินงานโรงเรียนส่งเสริมสุขภาพ สอง ด้านการดำเนินงานสุขภาพของนักเรียนแกนนำ และสาม ด้านผลสำเร็จของการดำเนินงาน ที่เกี่ยวข้องกับภาวะสุขภาพของนักเรียน"

โดยมาตรฐานทั้ง 3 ด้าน จะต้องผ่านเกณฑ์ 19 ตัวชี้วัด อาทิ ต้องผ่านการประเมินรับรอง เป็นโรงเรียนส่งเสริมสุขภาพระดับทอง, มีโครงงานสุขภาพของนักเรียนที่เป็นผลงานเด่นของโรงเรียนที่ประสบผลสำเร็จชัดเจนในการลดปัญหาสุขภาพ หรือสิ่งแวดล้อมในโรงเรียน/หรือชุมชนภาวะ โภชนาการ (นักเรียนมีน้ำหนักตามเกณฑ์ส่วนสูง เกินเกณฑ์เริ่มอ้วน และอ้วน) และนักเรียนมีส่วนสูงตามเกณฑ์อายุ ต่ำเกินเกณฑ์ (ค่อนข้างเตี้ย และเตี้ย) และนักเรียนไม่มีฟันแท้ผุ และไม่มีฟันแท้ถูกถอน และอื่น ๆ อีกมากมาย

โดยเฉพาะตัวชี้วัดที่สำคัญอย่างน้ำดื่มสะอาดปลอดภัย, ไม่จัดและจำหน่ายอาหารว่างหรือขนมที่มีไขมันสูงและรสเค็มจัด, ไม่จัดและจำหน่ายอาหารว่างและเครื่องดื่มที่มีรสหวานจัด, มีการส่งเสริมให้นักเรียนทุกคนได้บริโภคผักมื้อกลางวันทุกวันเปิดเรียนตาม ปริมาณที่แนะนำ, โรงอาหารผ่านเกณฑ์มาตรฐานสุขาภิบาลอาหารในโรงเรียน และอื่น ๆ

ที่สุด "สุวิทย์" จึงปรึกษาหารือกับผู้บริหารของสำนักงานคณะกรรมการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สพฐ.) จังหวัดหนองคาย และจังหวัดอุดรธานี และผู้บริหารของกรมอนามัย เพื่ออยากทำโครงการดังกล่าว

"ปรากฏว่าผู้บริหารของ สพฐ.เห็นด้วย เพราะมองว่าได้ประโยชน์กันทุกฝ่าย เด็ก win แน่ ๆ เพราะได้อยู่ในโรงเรียนสุขอนามัยที่ดี, ผอ.ก็ win เพราะโครงการนี้สำเร็จเขาจะได้รับพิจารณาขั้นเงินเดือน ครูก็ win เพราะ ผอ.จะพิจารณาความดีความชอบ ขณะที่สาธารณสุขก็ win, กระทรวงศึกษาธิการก็ win และโรซ่าก็ win เช่นกัน"

จนเกิดเป็นโครงการโฮมฮักรักลูกหลานโภชนาการดี และมีคำอธิบายข้างล่างว่าวิถีสู่โรงเรียนส่งเสริมคุณภาพระดับเพชร
ที่ ไม่เพียงจะนำองค์ความรู้ของกรมอนามัย กระทรวงสาธารณสุข มาผนวกกับองค์ความรู้ของกระทรวงศึกษาธิการ โดยมีพนักงานและสตาฟของโรซ่าทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยหรือติวเตอร์ ด้วยการจัดเวิร์กช็อป 3 วัน

หากยังเป็น 3 วันที่ไม่เพียงทำให้ทุกภาคส่วนต่างร่วมมือช่วยเหลือกัน หากสิ่งที่ได้มากไปกว่านั้นคือพนักงานและสตาฟของโรซ่าทุกคน ต่างเริ่มรู้จักคำว่าให้อย่างไม่หวังผลตอบแทนจนทำให้ทุกอย่างเกิดกระบวนการ ขับเคลื่อนไปในทิศทางที่ดี

ทั้งยังทำให้โรงเรียนต่าง ๆ ที่อยู่ในจังหวัดหนองคายและจังหวัดอุดรธานีเริ่มเห็นความสำคัญต่อโครงการนี้ เพราะในปี 2555 มีโรงเรียนที่อยู่ในโครงการถึง 24 โรงด้วยกันจนทำ ให้นักเรียนมีสุขอนามัยและโภชนาการดีขึ้น ทั้งข้าราชการจาก สพฐ.และสาธารณสุขจังหวัด, องค์การบริหารส่วนตำบลก็เข้าไปตรวจงาน จนทำให้โรงเรียนเหล่านั้นตอบโจทย์สู่การเป็นโรงเรียนส่งเสริมสุขภาพระดับ เพชรตอบโจทย์สู่การเป็นโครงการโฮมฮักรักลูกหลานโภชนาการดีที่ไม่เพียงจะทำ ให้พนักงานของโรซ่ากว่า 2,000 คนเริ่มประจักษ์ชัดในสิ่งที่ตัวเองให้ หากยังทำให้พนักงานโรซ่าเริ่มคิดใหม่ว่าในอีกปีสองปีข้างหน้าเราจะทำโครงการ อะไรที่จะช่วยเหลือสังคมได้บ้าง

เพราะจุดเริ่มต้นของโรซ่าเริ่มจากการลองผิดลองถูก

เริ่มจากความคิดว่า...หนองคายเป็นแผ่นดินเกิดของโรซ่า

เราก็ควรทำอะไรเพื่อแผ่นดินเกิดของเราบ้าง ก็แค่นั้นเอง ?

ประชาชาติธุรกิจออนไลน์