โจทก์ฟ้องว่าโจทก์เป็นลูกจ้างประจำของจำเลย เมื่อวันที่ ๑๓ สิงหาคม ๒๕๓๐ จำเลยให้โจทก์ลงชื่อรับทราบคำเตือนโดยกล่าวหาว่าโจทก์ทะเลาะกับพนักงานด้วยกันซึ่งไม่เป็นความจริง โจทก์จึงไม่ยอมลงชื่อรับทราบคำเตือน ต่อมาจำเลยมีคำสั่งตัดเงินเดือนโจทก์ ๙๖๕ บาท โดยอ้างเหตุว่าโจทก์ไม่ยอมลงชื่อรับทราบคำเตือนอันเป็นการไม่ชอบ ขอให้บังคับจำเลยคืนเงินดังกล่าวพร้อมด้วยดอกเบี้ย
จำเลยให้การว่า โจทก์ทะเลาะวิวาทกับนางดวงตาและยังละทิ้งหน้าที่เป็นประจำ ผู้จัดการฝ่ายบุคคลจึงออกคำเตือนเป็นหนังสือแก่โจทก์ แต่โจทก์ไม่ยอมลงชื่อในคำเตือนนั้นและโต้เถียงกับนายจ้างอันเป็นการขัดคำสั่งของนายจ้างและเป็นการฝ่าฝืนข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลย จำเลยมีคำสั่งตัดเงินเดือนโจทก์ได้โดยชอบ ขอให้ยกฟ้อง
ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า โจทก์กับนางดวงตาทะเลาะวิวาทกันในขณะปฏิบัติหน้าที่ จำเลยออกคำเตือนเป็นหนังสือ นางดวงตาลงชื่อรับทราบคำตักเตือนแต่โจทก์ไม่ยอมลงชื่อ การที่จำเลยลงโทษตัดเงินเดือนโจทก์จึงไม่มีสิทธิทำได้ พิพากษาให้จำเลยคืนเงิน ๙๖๕ บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันที่มีคำสั่งตัดเงินเดือนจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์
จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา
ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายว่า เมื่อนายจ้างออกคำตักเตือนเป็นหนังสือแล้ว การแจ้งคำตักเตือนให้ลูกจ้างทราบประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงานมิได้กำหนดวิธีการไว้ประการใด การที่นายจ้างให้ลูกจ้างลงชื่อรับทราบคำตักเตือนเป็นหนังสือมิใช่วิธีการอย่างเดียวสำหรับการแจ้งคำตักเตือนเป็นหนังสือ ถ้าลูกจ้างไม่ยอมลงชื่อรับทราบคำตักเตือนนายจ้างอาจใช้วิธีการอย่างอื่นได้เป็นต้นว่าแจ้งด้วยวาจา หรือปิดประกาศคำตักเตือนให้ลูกจ้างทราบ หากนายจ้างใช้วิธีการเช่นว่านั้นแล้วก็เป็นการเพียงพอที่จะถือว่าลูกจ้างทราบคำตักเตือนแล้ว เพราะฉะนั้น การที่โจทก์ไม่ยอมลงชื่อรับทราบคำเตือนเป็นหนังสือจึงไม่เป็นความผิดฐานขัดคำสั่งนายจ้างตามที่จำเลยอุทธรณ์ จำเลยหาอาจจะลงโทษโจทก์ได้ไม่
พิพากษายืน
