คุณถวัลย์ตอบทันทีว่า "เป็นดวงดาวก็ต้องส่องแสง" คุณถวัลย์ ให้คำอธิบายต่อว่า แรงบันดาลใจมันออกมาจากข้างในตัวเอง คือความรักที่จะวาดรูป

เริ่มจากความรักงานนี่แหละครับที่ทำให้คนเรามีความพยายามพากเพียรเพื่อบรรลุถึงสิ่งที่ตนต้องการ

คนอยากเลี้ยงต้นไม้ สู้อุตส่าห์เดินทางไปสวนจตุจักรเพื่อหาพันธุ์ไม้ที่ต้องการหาดิน หาปุ๋ย หายาฆ่าแมลง

คนอยากสร้างความมั่นใจในการพูดต่อหน้าที่ชุมนุมได้เดินมาจากหาดใหญ่เพื่อมาเข้าอบรมหลักสูตรฝึกอบรมการพูดกับศูนย์พัฒนาบุคลิกภาพที่กรุงเทพฯ ทุกวันเสาร์ เป็นเวลา 5 ครั้งติดต่อกัน

คนอยากแปลหนังสือ อุตส่าห์เดินทางไปฮ่องกงเพื่อตระเวณหาซื้อหนังสือภาษาอังกฤษดี ๆ มาแปลให้คนไทยอ่าน

คนอยากเป็นนักขาย ได้ทุ่มตัวลงไปเป็นเซลส์แมนขายของ ออกต่างจังหวัดตั้งแต่เหนือจรดใต้เป็นเวลา 5 ปี 10 ปี จนเป็นนักขายที่เชี่ยวชาญ

สังคมธุรกิจ ยังมีคนที่คิดหวังรวยทางลัด คิดหาเงินอย่างผิดธรรมชาติ ต้องการชื่อเสียงวูบวาบ จึงต้องซิกแซ็กหาวิธีการไปเรื่อยๆ ไม่ยอมทุ่มเทตัวลงไปในงานที่รักสักอย่างหนึ่ง และแล้วชีวิตก็ล้มเหลว

คนที่ทำสิ่งที่รัก จะกลายเป็นความก้าวหน้า เวลาผ่านไป 5 ปี 10 ปี เครดิตการยอมรับและชื่อเสียงจะติดตามมาเป็นลูกโซ่ กลายเป็นน้ำบ่อทรายที่สามารถใช้ประโยชน์ได้เรื่อยๆ ได้ตลอดเวลา

นี่คือพลังแห่งความรักงาน

แล้ววันนี้คุณล่ะคิดอย่างไรกับงานที่คุณทำอยู่??

ที่มา: Career Tips โดย: มุขรินทร์
นิตยสาร Recruit update ฉบับที่ 423 วันที่ 1-30 เมษายน 2548