การจัดการบุคลากร ถือเป็นเรื่องใหญ่สำหรับหน่วยงานทุกระดับ แม้ว่าจะเป็นองค์กรขนาดเล็กๆ ก็จะพบว่าบุคลากรแต่ละคนมีความถนัด ความเชี่ยวชาญ และความสามารถโดยรวมไม่เท่ากัน การส่งเสริมเฉพาะคนที่มีความสามารถให้เจริญเติบโต ก็อาจทำให้คนอื่นที่มีขีดความสามารถอยู่ระดับกลางๆ ไม่พอใจได้ เพราะบุคลากรในระดับหัวกะทิมักจะเป็นส่วนน้อยขององค์กรอยู่แล้ว

ดังนั้น ถ้าพิจารณาตามนี้ องค์กรใหญ่ๆ ก็น่าจะได้เปรียบองค์กรขนาดเล็กเพราะมีจำนวนบุคลากรมากกว่า จึงมีโอกาสได้บุคลากรในระดับอัจฉริยะมากกว่า ตามอัตราส่วน ยิ่งทำการเปรียบเทียบในระดับประเทศ ก็น่าจะมีแนวโน้มแบบเดียวกัน

 แต่ในความเป็นจริงแล้ว ประเทศใหญ่ ก็ไม่ได้เปรียบเช่นนี้เสมอไป เพราะมีตัวอย่างมากมายทำให้เราเห็นว่าประเทศใหญ่ที่มีประชากรมาก ซึ่งก็น่าจะมีอัจฉริยะมากมาย แต่กลับไม่ก้าวหน้าอย่างที่คาดคิด จะมียกเว้นก็คงเป็นอเมริกาเท่านั้น

 และยังมีประเทศเล็กๆ ที่จำนวนประชากรไม่มาก แต่กลับมีบทบาทสำคัญในเวทีโลกสวนทางกับสมมุติฐานข้างต้น เพราะจำนวนบุคลากรระดับหัวกะทิ หรืออัจฉริยะ นั้นเป็นเพียงแค่พื้นฐานเท่านั้น การจะประสบความสำเร็จต้องขึ้นอยู่กับการขยายผลให้บุคลากรเหล่านี้ ได้ใช้ความสามารถของตัวเองอย่างเต็มที่ต่างหาก

ประเทศที่ประสบความสำเร็จ จึงมีวิธีจัดการกับบุคลากรระดับหัวกะทิของเขา โดยอย่างแรกคือการลงทุนด้านการศึกษาอย่างเป็นระบบ เพื่อสร้างพื้นฐานให้กับคนทุกระดับ และเพื่อยกระดับคนปกติทั่วไปให้มีขีดความสามารถสูงขึ้น จนแข่งกับอัจฉริยะที่มีอยู่ได้

ขณะเดียวกัน ก็ต้องหาทางส่งเสริมเหล่าอัจฉริยะที่มีให้มีขีดความสามารถมากขึ้นไปอีก และหาทางใช้ศักยภาพของเขาให้เต็มที่ ซึ่งต้องอาศัยระบบระเบียบ และวางกลยุทธ์ในการสร้างสังคมอัจฉริยะ และการเสาะหาเหล่า “หัวกะทิ” ที่อาจหลบอยู่ในเมืองต่างๆ

 ต่อมาคือการประยุกต์เทคโนโลยีหรือนวัตกรรม เพื่อสร้างเครื่องไม้เครื่องมือให้คนปกติธรรมดาขีดความสามารถมากขึ้น จนสามารถแข่งขันกับอัจฉริยะได้ เช่นในอเมริกาที่ขึ้นชื่อว่ามีเหรียญสารพัดชนิดที่สุดทั้ง 1 cent, 5 cent, 10 cent, 25 cent, 50 cent, 1 dollar

 แน่นอนว่าคนที่มีพื้นฐานดีในระดับหัวกะทิ ย่อมคำนวณและนับเหรียญได้เร็วกว่าคนทั่วไป แต่ก็มีเครื่องนับเหรียญและแลกเหรียญให้บริการ ซึ่งคนทั่วไปก็สามารถใช้ได้ และได้เงินทอนออกมา เร็วกว่าการใช้คนคิดและนับเอาทีละเหรียญเสียอีก

 ข้อสุดท้ายก็คือ การลงทุนกับอัจฉริยะของตัวเองอย่างเต็มที่ ซึ่งมีการประเมินว่านักเรียน นิสิต นักศึกษาในระดับหัวกะทิของมหาวิทยาลัยชั้นนำในสหรัฐ มีงบประมาณสนับสนุนสูงถึง 150,000 ดอลลาร์ หรือเกือบๆ 5 ล้านบาทต่อคนเลยทีเดียว

 นอกจากนี้ ยังมีนโยบายดึงดูดผู้มีความสามารถพิเศษจากทั่วโลก ให้มาทำประโยชน์ให้แก่สหรัฐ ไม่ว่าจะเป็นเงินทุนการศึกษา เงินทุนสนับสนุนการวิจัย จนถึงกับให้สัญชาติกับบุคลากรข้ามชาติเหล่านี้ ซึ่งหลายๆ ประเทศก็ใช้นโยบายแบบนี้อยู่ เช่น ฮ่องกง สิงคโปร์

แนวคิดนี้ไม่ได้ใช้กับการบริหารประเทศเท่านั้น แต่กับองค์กรขนาดใหญ่ หรือแม้แต่บริษัทห้างร้านขนาดเล็ก ก็ล้วนต้องพัฒนาบุคลากรของตัวเองเหมือนๆ กัน เพราะการสร้างบุคลากรทั้งหมดให้มีขีดความสามารถสูงขึ้น เป็นสิ่งจำเป็นอย่างยิ่งในระบบเศรษฐกิจแบบ Knowledge Based Economy

ยิ่งยกระดับให้กับบุคลากรได้มากเพียงใด ผลที่ได้ก็คือประสิทธิภาพในการทำงานที่ได้เพิ่มขึ้นและพัฒนาให้เศรษฐกิจของเราขับเคลื่อนได้อย่างมั่นคงยิ่งขึ้น

ที่มา : bangkokbiznews.com