จงยึดถือความรับผิดชอบส่วนบุคคล รับผิดชอบต่อการกระทำของตน และของผู้อยู่ใต้บังคับบัญชา การยึดถือความรับผิดชอบส่วนบุคคลเป็นปรากฏการณ์ที่หาได้ยาก จนมันกลายเป็นจุดชี้ความแตกต่างไปแล้ว บ่อยครั้งที่ความผิดพลาดนั้นมักเป็นความผิดของคนอื่นหรือเป็นงานของบางคน คนเรามักจะกล่าวโทษผู้อื่นกับปัญหาความผิดพลาด ความล้มเหลวและเรื่องยุ่งยากต่างๆ ของตัวเอง แต่เจ้านายที่มีความรับผิดชอบจะเสนอตัวขึ้นมารับผิดชอบเสมอ
เจ้านายที่ดีจะเป็นคนแรกที่กล่าวว่า “นั่นคือข้อผิดพลาดของผมเองครับ... เป็นความผิดของดิฉันค่ะ... ตายละ ผมทำพลาดซะแล้วสิ” เจ้านายที่ดียังเป็นคนแรกที่กล่าวว่า “ความคิดเห็นดีๆ นั้นเป็นความเห็นของโจนะครับ” “ความสำเร็จของโครงการนั่นเกิดเนื่องจากการทำงานอย่างหนักของโดมินิคค่ะ” “ความดีความชอบต้องยกให้กับแพ็ต”
พนักงานจะเคารพนับถือเจ้านายที่มีความรับผิดชอบ และรู้จักให้ความดีความชอบผู้อื่น พนักงานจะเคารพนับถือเจ้านายที่เข้ามารับผิดชอบแทนเพื่อปกป้องลูกน้องบางคน และให้ความดีความชอบกับผู้อื่นอย่างใจกว้างเหลือเฟือมากขึ้นเป็นสองเท่า
เจ้านายที่ดีจะไม่มองหาแพะรับบาปหรือหาข้อแก้ตัว
บรรดานักบินฝึกหัดผู้ที่กำลังจะก้าวเป็นเจ้านายในอนาคตเหล่านี้ต่างก็เรียนรู้เรื่องความรับผิดชอบส่วนตนด้วยความยากลำบาก พวกเขากำลังฝึกฝนเพื่อเป็นนักบินเครื่องบินรบขนาดเล็กแห่งกองทัพอากาศสหรัฐฯ พวกเขามีผลการเรียนเป็นเลิศ และพวกเขาคือเหล่าผู้นำ พวกเขาทำงานอย่างหนัก แต่พวกเขามีจุดมุ่งหวังให้พบความสำเร็จไม่ใช่ความล้มเหลว
ชั้นเรียนฝึกบินนี้ได้มอบประสบการณ์อันสุขุมมีเหตุผล ผู้สมัครเข้ารับคัดเลือก จากเดิมห้าสิบแปดคนถูกคัดออกยี่สิบหกคน ผู้ที่ผ่านเข้ารอบซึ่งพอจะมองเห็นความล้มเหลวในอนาคต ต่างก็กล่าวโทษครูฝึก กล่าวโทษการทดสอบ กล่าวโทษการให้คะแนน และกล่าวโทษระบบโดยรวม
กัปตันผู้รับผิดชอบดูแลชั้นเรียนนี้ คือ นักบินรบขนาดเล็กประดับยศซึ่งกำลังจะก้าวไปสู่ตำแหน่งนายพล จึงได้ปิดประตูเทศนาสั่งสอนพวกเขาในวันหนึ่งว่า “พวกคุณทุกคน จงฟังให้ดี เมื่อคุณกำลังมองหาใครสักคนเพื่อกล่าวโทษ ผมขอแนะนำให้คุณมองเข้าไปในกระจกแล้วก็เริ่มจากตรงนั้น บุคคลซึ่งมองกลับมายังตัวคุณ และก็มีบุคคลนั้นเพียงผู้เดียวที่มีหน้าที่รับผิดชอบต่อความสำเร็จ หรือความล้มเหลวของคุณ ความรับผิดชอบเริ่มต้นที่ตัวคุณเอง”
หลายสัปดาห์ที่ผ่าไป กัปตันและว่าที่นักบินทำการตรวจสอบเครื่องยนต์ตามรายการก่อนขึ้นบิน ในทันใดนั้นเอง กัปตันก็ก้าวออกจากห้องนักบิน และอนุญาตให้นักเรียนบินเดี่ยวเป็นครั้งแรก “ตอนนี้คุณก็บินด้วยตัวเองแล้วนะ ขอให้โชคดี”
เมื่อนักบินเครื่องบินรบขนาดเล็กแห่งกองทัพอากาศสหรัฐฯ คนใหม่ขับเครื่องบินไปบนฟ้า เขาก็ปฏิบัติตนตามที่กัปตันแนะนำ นักบินใหม่ยกกระบังหมวกนักบินของตนขึ้น หันกระจกให้เข้าที่ แล้วขยิบตาข้างเดียวอย่างภาคภูมิใจให้กับบุคคลหนึ่งเดียวซึ่งทำให้การบินเดี่ยวนี้เกิดขึ้นได้
เจ้านายที่ดีจะกล่าวรับผิดชอบต่อหน้าสาธารณะเมื่อทำผิดพลาด หรือเมื่อทีมงานทำผิดพลาด เจ้านายที่ดียังให้ความดีความชอบกับพนักงานต่อหน้าสาธารณะ สำหรับความสำเร็จใดๆ ที่เขาได้บรรลุด้วย
และถ้าจะมองเข้าไปในกระจกเวลาที่คุณอยู่คนเดียว แล้วพยักหน้าให้กำลังใจกับคนในกระจกที่ทำให้เกิดสิ่งดีๆ ขึ้นมาได้ คงไม่เป็นไรหรอกครับ
แหล่งข้อมูล : หนังสือพิมพ์ผู้จัดการ
