นายจ้างจ่ายค่าน้ำมันรถและค่าโทรศัพท์ให้แก่ลูกจ้างในลักษณะเหมาจ่ายเป็นรายเดือน เป็นเงินเท่าๆ กันทุกเดือน โดยไม่คํานึงว่าลูกจ้างจะได้ใช้จ่ายเงินเป็นค่น้ำมันรถและค่า โทรศัพท์หรือไ ม่หรือได้ใช้จ่ายไปเป็นจํานวนมากน้อย เท่าใด ทั้งลูกจ้างไม่ต้องแสดงใบเสร็จค่า น้ำมันรถหรือใบเสร็จค่าโทรศัพท์เป็นหลักฐานในการรับเงินดังกล่าว เงินค่าน้ำมันรถและค่า โทรศัพท์ดังกล่าวจึงเป็นเงินที่นายจ้างตกลงจ่ายเป็นค่าตอบแทนในการทํางานให้แก่ลูกจ้าง ตาม สัญญาจ้าง ถือได้ว่าเป็นค่าจ้างตาม พ.ร.บ. คุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๕
คําพิพากษาฎีกาที่ ๗๔๐๒/๒๕๔๔
