คำวินิจฉัยของอธิบดีผู้พิพากษาศาลแรงงานกลางที่  ๙๐ / ๒๕๓๔

  การที่โจทก์ฟ้องว่า  จำเลยที่ ๑ เป็นลูกจ้างโจทก์  มีหน้าที่ขับรถบรรทุกส่งไม้อัด ระหว่างปฏิบัติหน้าที่ จำเลยที่ ๑ กระทำโดยประมาททำให้ไม้อัดของบริษัทไทยวนภัณฑ์ จำกัด  เปียกฝนได้รับความเสียหาย  และโจทก์ได้ชำระค่าเสียหายให้แก่บริษัทดังกล่าวไปแล้ว  โจทก์จึงมาฟ้องไล่เบี้ยจากจำเลยที่ ๑ ซึ่งเป็นลูกจ้างผู้ทำละเมิด  ก็เพราะโจทก์และจำเลยที่ ๑ มีความสัมพันธ์เป็นลูกจ้างและนายจ้างกันตามสัญญาจ้างแรงงาน  ดังนั้น  สิทธิไล่เบี้ยที่โจทก์กล่าวอ้างเป็นมูลฟ้องร้องในคดีนี้  จึงเป็นผลโดยตรงของสัญญาจ้างแรงงาน  จึงเป็นคดีพิพาทเกี่ยวด้วยสิทธิหรือหน้าที่ตามสัญญาจ้างแรงงาน  ตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน  พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๘ (๑)

   สำหรับคดีที่โจทก์  ฟ้องจำเลยที่ ๒ ให้รับผิดในฐานะผู้ค้ำประกันการทำงานของจำเลยที่ ๑ นั้น  เป็นเรื่องที่เกี่ยวเนื่องกับสัญญาจ้างระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ ๑  กรณีจึงเป็นคดีพิพาทเกี่ยวด้วยสิทธิหรือหน้าที่ตามสัญญาจ้างแรงงาน ตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. ๒๕๒๒  มาตรา ๘ (๑)

คดีระหว่างโจทก์กับจำเลยทั้งสอง  จึงอยู่ในอำนาจพิจารณาพิพากษาของศาลแรงงาน