โจทก์ใช้สอยลูกน้องของจำเลยซึ่งอยู่ภายใต้บังคับบัญชาของโจทก์ ไปจ่ายกับข้าวให้แก่ร้านขายอาหารของโจทก์ ในเวลาทำงานช่วงเช้าคนหนึ่งและช่วงบ่ายคนหนึ่ง เป็นเวลานานประมาณ 10 นาที เป็นการแสวงหาผลประโยชน์จากหน้าที่การงาน เพื่อประโยชน์แก่ตนหรือผู้อื่นเกินสมควร ที่ผู้บังคับบัญชาจะพึงกระทำและเสียหายแก่นายจ้าง ถือว่าทุจริตต่อหน้าที่ จำเลยเลิกจ้างโจทก์ไมได้เป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรม และเป็นการเลิกจ้างกรณีทุจริตต่อหน้าที่ตามข้อ 47(1) แห่งประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน และกรณีลูกจ้างกระทำการไม่สมแก่การปฏิบัติหน้าที่ของตนให้ลุล่วงไปโดยสุจริตตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 583 จำเลยจึงไม่ต้องจ่ายค่าเสียหาย ค่าชดเชย และสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าแก่โจทก์
(คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2695/2528)
