ในสายตาของกฎหมาย ลูกจ้างก็คือลูกจ้างเท่านั้น ไม่มีการแยกประเภทว่าเป็น ลูกจ้างทดลองงาน หรือลูกจ้างประจำ (บางสถานประกอบการ เรียกว่าลูกจ้างสามัญ ก็มี) การแยกเป็นลูกจ้างทดลองงานหรือเป็นลูกจ้างประจำเป็นเรื่องของความจำเป็นทางด้านการบริหารงานบุคคลเท่านั้น มิใช่แยกด้วยอำนาจของกฎหมาย ดังนั้น ไม่ว่าจะเป็นลูกจ้างทดลองงานหรือลูกจ้างประจำ ต่างได้รับสิทธิและความคุ้มครองจากกฎหมายคุ้มครองแรงงานโดยเสมอภาคกัน เช่นมีสิทธิในวันหยุดพักผ่อนประจำปีเมื่อทำงานมาแล้วครบ 1 ปี,วันลาป่วยปีละ 30 วันทำงาน ,สิทธิในกองทุนประกันสังคมและกองทุนเงินทดแทนฯลฯ แต่ในสถานประกอบการของนายจ้างนั้น นายจ้างสามารถวางระเบียบเกี่ยวกับสิทธิประโยชน์และสวัสดิการภายในสถานประกอบการของตนแก่ลูกจ้างทดลองงานให้แตกต่างจากลูกจ้างประจำอย่างไรก็ได้  เพราะเป็นอำนาจจัดการของนายจ้างนั่นเอง(Management Right) เช่นอาจกำหนดว่า ลูกจ้างทดลองงานยังไม่มีสิทธิเบิกค่ารักษาพยาบาลตามระเบียบของนายจ้าง จนกว่าจะผ่านการทดลองงานและบรรจุเป็นลูกจ้างประจำแล้วก็ได้