1.นายจ้างมี"การเลิกจ้าง" ลูกจ้าง การเลิกจ้าง มีการให้ความหมายไว้ในพรบ.คุ้มครองแรงงานฯ ม.118 ว 2 คำพูดง่ายๆคือ การให้ออก ไล่ออก บอกเลิกจ้าง หรือไม่ให้ลูกจ้างทำงานโดยไม่จ่ายค่าจ้างให้ต่อไป รวมถึงการเกษียณอายุ ตามที่ตกลงกันตามม.118/1 ด้วย

ดังนั้น การที่ลูกจ้างลาออกจากงานไปเอง หรือ ละทิ้งหน้าที่ไปเลย ไม่ไปทำงานโดยไม่มีเหตุผล หรือ การตกลงเลิกสัญาจ้าง หรือ กรณีลูกจ้างตายไป โอนเปลี่ยนตัวนายจ้างจึงไม่ใช่การเลิกจ้าง ลูกจ้างจะมาเรียกร้องค่าชดเชยไม่ได้

2. การเลิกจ้างมิได้เกิดจากการที่ลูกจ้างทำผิดร้ายแรง ตามม.119 เช่น ทุจริตต่อหน้าที่ จงใจทำให้นายจ้างได้รับความเสียหาย เป็นต้น

3.ลูกจ้างทำงานกับนายจ้างติดต่อกันมาครบ 20 ปีขึ้นไป การนับเวลาทำงานนี้ก็มีหลักการนับในม.19 คือ นับวันหยุดวันลา ด้วย ส่วนวันขาดงานจะไม่นับก็ได้

4. งานที่ลูกจ้างทำมิใช่งานตามม.118 ว 3 ,4 เช่น งานโครงการ งานตามฤดูกาล

5.ไม่มีกฎหมายยกเว้น มิให้นำม.118 ค่าชดเชยไปใช้กับงานหรือกิจการของนายจ้าง เช่น กิจการไม่เเสวงหากำไร ลูกจ้างทำงานบ้าน เป็นต้น แต่นายจ้าง ลูกจ้างอาจตกลงจ่ายค่าชดเชยกันตามระเบียบ สัญญา ก็ได้

ประเด็นที่มีการต่อสู้ทางกฎหมายกันมากที่สุด คือ ข้อ 1 และ ข้อ 2 เนื่องจากนายจ้างไม่อยากจ่าย แต่ลูกจ้างอยากได้ค่าชดเชย

อ้างอิง : http://area3.labour.go.th/