3 มิ.ย. 2015 ดร.สตีฟ ดิกเกนสัน ผู้ก่อตั้งบริษัท ซอฟท์แวร์ ออโตเมชั่น (Softwear Automation) บริษัทผลิตอุปกรณ์สิ่งทอซึ่งตั้งอยู่ในเมืองแอตแลนต้า และยังเป็นศาสตราจารย์ของสถาบันเทคโนโลยีมลรัฐจอร์เจียของสหรัฐฯ เผยว่า บริษัทกำลังพัฒนา เครื่องจักรที่สามารถผลิตเสื้อผ้าที่มีความแม่นยำและเก็บรายละเอียดของงานได้แม่นยำมากขึ้น

 

โดยสิ่งประดิษฐ์ที่ว่านี้ จะติดตั้งด้วยกล้องความเร็วสูงพร้อมเชื่อมต่อกับระบบคอมพิวเตอร์ติดตามการเย็บแบบละเอียด ซึ่งกล้องความเร็วสูงนี้สามารถจับการเคลื่อนไหวได้สูงถึง 1,000 เฟรมต่อวินาที และถูกควบคุมด้วยโปรแกรมที่จะปรับความคมชัดของภาพถึงขั้นสูงสุด ทำให้ได้ภาพที่สดใส และคอมพิวเตอร์จะประมวลเพื่อสามารถกำหนดรอยเข็มลงบนเนื้อผ้าได้เอง แทนการกำหนดเนื้อผ้าจากเครื่องเย็บผ้าแบบเดิม ซึ่งเครื่องจักรนับจำนวนด้ายที่ลงในจุดเย็บต่างๆ ทำให้สามารถเย็บผ้าด้วยความแม่นยำและรักษาระดับการเย็บให้คงที่และนุ่มนวลได้อีกด้วย

 

ผลงานประดิษฐ์นี้ เกิดจากความคิดของดร.ดิกเก้นสันเมื่อปี 2012 และได้เซ็นสัญญาโครงการกับหน่วยงานวิจัยพัฒนาของกระทรวงกลาโหมสหรัฐฯในปีต่อมาด้วยวงเงินวิจัยจำนวน 1 ล้าน 3 แสนดอลลาร์ ขณะที่นายบิลล์ ล๊อคฮาร์ท ผู้บริหารของบริษัทซอฟท์แวร์กล่าวว่า บริษัทพึ่งจะพัฒนาได้สำเร็จในการทำให้ระบบหุ่นยนต์เย็บรอยเป็นรูปวงกลมได้เมื่อปีแล้ว ซึ่งเป็นทักษะที่มีแต่มนุษย์เท่านั้นที่ทำได้

 

อย่างไรก็ตาม สิ่งประดิษฐ์นี้เย็บอย่างเรียบร้อยได้เพียงเฉพาะกระบวนการของจักรเย็บเท่านั้น แต่เสื้อผ้าจริงประกอบขึ้นจากชิ้นเสื้อผ้ารูปแบบต่างๆ เย็บประกอบเข้ากัน ซึ่งทางบริษัทได้ประดิษฐ์หุ่นยนต์แขนกลที่เรียกว่า “โรลี่” ที่สามารถหยิบจับชิ้นส่วนต่างๆของผ้ามาเย็บ ติดกระดุม จัดเก็บรายละเอียดจนแล้วเสร็จ ซึ่งควบคุมได้ผ่านโปรแกรม ทำให้สามารถเย็บเสื้อผ้าแบบต่างๆได้

 

ทั้งนี้ นักลงทุนและนักวิจัยหลายคน ต่างมองว่า นวัตกรรมการผลิตที่ก้าวหน้าเริ่มเป็นที่สนใจมากขึ้น และมีโอกาสนำเข้ามาเพื่อทดแทนการใช้แรงงานคนในโรงงานผลิตที่กระจายอยู่ทั่วประเทศกำลังพัฒนา โดยเฉพาะในแถบเอเชียอย่างอินเดียและบังคลาเทศ ซึ่งกำลังเผชิญแรงกดดันให้ปรับปรุงสภาพการทำงานของลูกจ้างและระดับค่าจ้างที่พยายามควบคุมให้ต่ำเพื่อรักษาผลกำไร นอกจากหุ่นยนต์เย็บผ้าที่ก้าวหน้าแล้ว เทคโนโลยีการพิมพ์แบบสามมิติ ยังสามารถผลิตสิ่งของต่างๆแม้แต่รองเท้าสำเร็จรูปขึ้นได้เอง ซึ่งจะทำให้ต้นทุนการผลิตลดลง และอาจนำไปสู่การลดกำลังแรงงานคนในภาคการผลิต ที่อาจหมายถึงแรงงานไร้ฝีมือหลายล้านคนทั่วโลก ต้องว่างงานลง