มองอย่างนักบริหาร

คนมีตาไว้มอง มีสมองไว้คิด แต่แม้ว่าคนเรามีหนึ่งสมองเท่ากัน มีตาเหมือนๆ กัน แม้กระนั้นก็ตามยังมองต่างกัน บางคนก็มองสิ่งใดเป็นเรื่องร้าย เรื่องเสีย ไม่ดีไปเสียหมด เรียกว่า มองแบบลบ มองแง่ไม่ดี เหมือนกับสีดำ ตรงข้าม บสงคนมองไปใน ด้านบวก บริสุทธ์ คิดทางดี มองแง่ดี ขาดความระมัดระวังได้ เปรียบได้กับสีขาวบริสุทธิ์สะอาด อีกนัยหนึ่งคือมองอย่างเด็กไร้เดียงสา

แท้จริงแล้ว สรรพสิ่งทั้งหลายเป็นปกติ มันเป็นเช่นนั้นเอง ที่ต่างไปเพราะการมองของคนเรา ทำอย่างไรจึงจะมองสิ่งทั้งหลายให้เป็นปกติ มองตามความจริง ตามความเป็นธรรมชาติของสิ่งนั้นอย่างเป็นธรรมชาติ ธรรมดาคนเราย่อมมีทั้งดีและเสียบ้าง นี่คือความปกติที่เลวไปหมด หรือดีบริสุทธิ์ย่อมไม่มีชีวอตปกติก็เป็นอย่างนี้

ชีวิตนักบริหารต้องทำงานและประสานคน นักบริหารที่ทำงานสำเร็จ เป็นคนที่มองอะไร ไม่เป็นสีดำและสีขาว ตรงนี้คือ การมองเป็นสีเทา มองอย่างกลางๆ รอบคอบเป็นจริง ไม่ด่วนสรุปอะไรง่ายๆ ฟังไว้หลายครั้งหลายหน แล้วใช้สมองของตนไตร่ตรองอย่างดี

การมองที่ดี คือการมองให้เป็นสีเทาไว้เสมอ เป็นกลาง เป็นประโยชน์ อยู่อย่างพอดี มองอย่างพอดี แล้วประสานความคิดของคนมาใช้ให้อยู่กันอย่างสบายใจ ความเป็นผู้นำที่แท้จริงหรือแก่นของผู้นำอยู่ที่การมีศิลปะในการใช้คน ให้มาร่วมทำงานด้วยความเต็มใจ เต็มที่ และจริงจัง

ดังนั้น ความฉลาดรู้และฉลาดคิดใช้ปัญญา คือความรู้ในการบริหารคน บริหารงาน ยึดหลักสายกลาง ไม่ตึงเกินไปและไม่หย่อนเกินไป ความพอดีจะช่วยให้ดีเอง

ถ้าหากผ่อนปรนเกินไปก็มักจะหย่อนยาน แต่ถ้าเข้มงวดกวดขันมากไปก็เกิดความหวาดกลัวถดถอย ขาดความเชื่อมั่นในตนเอง ดังนั้น การเข้มงวดพองาม ผ่อนปรนพอดี จึงทำให้บุคลากรทำงานเต็มที่

จงฝึกมองในแง่ดีเข้าไว้ มองให้รอบและลึก โดยเฉพาะธรรมชาติของคน ใช้ศิลป์ในการบริหารที่ประสานและร่วมกันพัฒนา

การมองอย่างนักบริหาร คือการมองให้ตรงความเป็นจริง รู้ปัญหาอย่างรอบคอบ มองคนไม่อคติด้วยความรัก ด้วยความหลง ด้วยเป็นคนในวงเดียวกัน

มองฟ้าไม่สดสวยเพราะจิตใจไม่สดใส มองสิ่งใดเป็นลบไปหมด ด้วยเหตุที่ขาดการให้อภัย ถือตนเองเป็นใหญ่ ทำตนเยี่ยงนักตรวจสอบ นักประเมิน คนที่ทำอะไรได้ดังใจทุกอย่างมีหรือ

คนอยู่กับคนต้องเข้าใจกัน มองคนอย่างมีคุณค่า หาส่วนดีมาชี้ให้เห็น เว้นจุดด้อย มุมมองมีหลายมุม ทำไมต้องมองอยู่มุมเดียวด้านเดียว

สองคนยลตามช่อง
คนหนึ่งมองเห็นโคลนตม
คนหนึ่งตาแหลมคม
เห็นดวงดาวอยู่พร่างพราย

โดย หนังสือมงกฏแห่งเกียรติ