 |
|
กรณีศึกษาของญี่ปุ่น เรื่องระบบอัตราตามชิ้นงาน กรณีที่ 3 : ใช้จำนวนหน่วยที่ผลิตเป็นฐาน
|
กรณีศึกษาของญี่ปุ่น เรื่องระบบอัตราตามชิ้นงาน กรณีที่ 3 : ใช้จำนวนหน่วยที่ผลิตเป็นฐาน
บริษัท 3 ผลิตสินค้าผลิตภัณฑ์เคมีและมีพนักงาน 330 คน สิ่งที่ไม่เหมือนกับบริษัท 1 บริษัท 2 (ตัวอย่างกรณี ศึกษาที่ 1 และที่ 2) ก็คือ บริษัท 3 ไม่ได้คิดอัตราส่วนของผลผลิตทั้งหมดหรือมูลค่ายอดขาย ซึ่งควรจะนำมาแบ่งให้พนักงานทุกคน จำนวนโบนัสในบริษัท 3 ขึ้นอยู่กับจำนวนหน่วยที่ผลิตได้ในหนึ่งเดือน ถ้าจำนวนที่ผลิตได้มากกว่าปริมาณการผลิตที่ตั้งเป้าไว้ก็จะมีการจ่ายโบนัส บริษัทไม่ได้คิดอกมาว่าควรให้จำนวนโบนัสทั้งหมดเท่าไร ในระดับโรงงานก่อนที่จะแบ่งกระจายให้พนักงานทั้งหมด ถ้าสินค้าผลิตได้มากขึ้น เมื่อเทียบกับปริมาณการผลิตตามกำหนด บุคลากรฝ่ายผลิตทั้งหมดมีสิทธิจะได้รับโบนัส โบนัสของคนงานแต่ละคนจะขึ้นอยู่กับเงินเดือนพื้นฐาน ผลงานและอัตราการมาทำงานซึ่งหมายความว่า ถ้ามีเงินเดือนพื้นฐานสูงกว่า ผลงานดีกว่า และอัตราการมาทำงานสูงกว่า ก็ย่อมจะได้โบนัสสูงกว่า สูตรในการคำนวณหาจำนวนโบนัสสำหรับคนงานแต่ละคนมีดังต่อไปนี้
 โปรดสังเกตว่าผลผลิตนับเป็นหน่วยจริง ตามสูตรข้างต้น วัตถุประสงค์ของระบบโบนัสดังกล่าวก็เพื่อกระตุ้นให้มีการเพิ่มปริมาณการผลิต บริษัท 3 ไม่ได้ใช้สูตรที่ใช้มูลค่าผลผลิตเป็นฐาน เพราะค่านี้จะขึ้นลงเดือนต่อเดือน ดังนั้น บริษัทจึงรู้สึกว่าสูตรที่ใช้จำนวนหน่วยผลิตเป็นฐาน จะเป็นธรรมกับลูกจ้างมากกว่า จุดสำคัญจุดหนึ่งของบริษัทนี้ก็คือ มีการประเมินผลงานของลูกจ้างเป็นรายเดือน อย่างไรก็ตามเราไม่มีรายละเอียดว่าการประเมินผลรายเดือนนี้กระทำกันอย่างไร และเราไม่รู้ว่าต้องมีพนักงานในฝ่ายบริหารเท่าไรจึงเพียงพอสำหรับการประเมินผลรายเดือน
ข้อคิดเห็นอีกประการหนึ่งเกี่ยวกับระบบโบนัสนี้คือ บริษัทไม่สามารถควบคุมจำนวนโบนัสที่สามารถจ่ายได้มากนัก เนื่องจากยอดทั้งหมดไม่สามารถหาได้ตั้งแต่แรก บริษัทจะทราบจำนวนโบนัสทั้งหมดที่ต้องจ่ายต่อเดือน หลังจากที่ได้รวมจำนวนโบนัสทั้งหมดของแต่ละคนเข้าด้วยกันแล้ว นี่เป็นสิ่งที่แตกต่างจากบริษัท 1 และบริษัท 2 ซึ่งหายอดโบนัสไว้ก่อนแล้ว จึงแบ่งกระจายยอดทีหลัง
ค่าจ้างและสวัสดิการยืดหยุ่น
โดยคุณ : ธัญญา ผลอนันต์ |
